+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
تهران۱۳۹۶/۰۵/۰۲
اذان صبح:۰۳:۲۶
طلوع آفتاب:۰۵:۰۶
اذان ظهر:۱۲:۱۱
غروب خورشید:۱۹:۱۵
اذان مغرب:۱۹:۳۵

حدیث ۹۱/۰۳/۱۰
1391/03/10 ه.ش -  8 رجب 1433 ه.ق
در بین رذائلی که انسان به آن مبتلا می‌شود و در معارف ما حتّی بیش از کفر نسبت به آن نکوهش شده، مسأله نفاق است که از آن به دورویی تعبیر می‌کنیم.
حدیث ۹۱/۰۲/۳۱
1391/02/31 ه.ش -  28 جمادی الثانی 1433 ه.ق
روایتی از پیغمبراکرم (صلّیاللهعلیهوآلهوسلّم)  منقول است که حضرت فرمودند: بازار جایگاه سهو و غفلت انسان چون محیط مادّیت و محلّ کسب است و جایی است که انسان به امور دنیایی اشتغال دارد و به دنبال این است که امور مادّیاش را سر و سامان دهد و حواسش به امور مادّی است و از نظر درونی، روح و...
حدیث ۹۱/۰۲/۲۷
1391/02/27 ه.ش -  24 جمادی الثانی 1433 ه.ق
روایتی از امیرالمؤمنین علی (علیه‌السلام) منقول است که حضرت فرمود: ای فرزند آدم! برای آن چیزی که از دست دادی و از دست دادن آن را به تو برنمی‌گرداند تأسف نخور، «يَا ابْنَ آدَمَ لَا تَأْسَفْ‌ عَلَى‌ مَفْقُودٍ لَا يَرُدُّهُ إِلَيْكَ الْفَوْتُ»، وقتی که فوت شد و از دست رفت، این از دست رفته را، دیگر به تو بر نمی‌گرداند.
حدیث ۹۱/۰۲/۲۴
1391/02/24 ه.ش -  21 جمادی الثانی 1433 ه.ق
روایتی از امیرالمؤمنین(علیه‌السلام) منقول است که حضرت فرمودند: دل‌های پاک بندگان مواضع نظر الهی است. حضرت در این روایت شریفه ابتدا مسألة قلب را با خصوصیّت طهارت و پاکی و بعد مسألة نظر الهی، که تجلیّات خداوند نسبت به قلب است را مطرح می‌فرمایند. این‌را بدانید که در باب قلب این‌طور است که اشرف ابعاد ...
حدیث ۹۱/۰۲/۱۷
1391/02/17 ه.ش -  14 جمادی الثانی 1433 ه.ق
روایتی از موسی بن جعفر (صلوات‌‌الله‌‌علیه) منقول است که حضرت فرمودند: هرکس بخواهد غنی شود امّا بدون مال. در باب غنا این‌‌طور است که دو نوع غنا داریم: یک: غنای بالمال، دو: غنای عن المال.که در مورد دومی اینجا جایش نیست و آنچه مردم دنبالش هستند، غنای بالمال است. یعنی چه؟ یعنی می‌‌خواهند با پول، برای خودشان آرامش روانی درست کنند. خیال می‌‌کنند پول هرچه افزوده شود، آرامش روانی برایشان پیدا می‌‌شود و
حدیث ۹۱/۰۲/۱۳
1391/02/13 ه.ش -  10 جمادی الثانی 1433 ه.ق
بل از این‌‌که روایت را معنا کنم، مطلبی را تذکر می‌‌دهم. در معارفمان داریم: هر عملی که از ما صادر می‌‌شود، اثر وضعی دارد برای انسان. ولو اینکه خود انسان هم نفهمد. برایتان مثالی می‌‌زنم: اگر شما یک مایعی که در ظرفی است و خیال کردی آب است و تشنه بودی و خوردی و بعد معلوم شد آب نبود بلکه خمر و مشروب الکلی بود، دانستن و ندانستن تو روی این اثری ندارد و مست می‌‌شوی این مستی را اثر وضعی می‌‌گویند. چه بدانی ، چه ندانی، این خوراک، این اثر را دارد. البتّه احکام شرعی بحث دیگری است و چون نمی‌‌دانستی جهنّم ندارد. این مطلب ‌‌را گفتم تا بدانید اثر وضعی یعنی چه؟
حدیث ۹۱/۰۲/۱۰
1391/02/10 ه.ش -  7 جمادی الثانی 1433 ه.ق
روایتی از پیغمبر اکرم منقول است که حضرت فرمودند: کسی که در دنیا، برای دنیای مادّی کاسبی می‌‌کند، خودش را در معرض دو خطر قرار می‌‌دهد، «تَاجِرُ الدُّنيَا مُخَاطِرٌ بِنَفسِهِ وَ مَالِهِ»، اوّل: جان خود را به خطر می‌‌اندازد. جانش را به خطر می‌‌اندازد یعنی چه؟
حدیث ۹۱/۰۲/۳
1391/02/03 ه.ش -  30 جمادی الاول 1433 ه.ق
در روایتي از پیغمبر اکرم«صلّی‏ الله‏ علیه‏ و‏آله‏ و‏سلّم» منقول است که حضرت فرمودند: یکی از تفاوت‏های بارز مؤمن و منافق که جنبه بیرونی دارد و انسان می‏تواند به راحتي آن را بفهمد، این است که، شخص مؤمن کم صحبت می‏کند و عمل خیر و نیک زیاد انجام می‏دهد، امّا در مقابل، منافق خیلی حرفِ‏ خوب می‏زند، ولي عملش طبق حرف‏هایش نیست؛ یعنی مؤمن کم حرفِ خوب می‏زند، امّا عملش از نظر کمّی خیلی بیشتر از سخنان خوب او است.
 
حدیث ۹۱/۰۱/۳۰
1391/01/30 ه.ش -  26 جمادی الاول 1433 ه.ق
از امام صادق«علیه ‏السلام» دعایی منقول است که حضرت در آن فرمودند[1]: خدایا! از دنیایی که مانع پرداختن به آخرت شود، به تو پناه می‏برم! یعنی از آن پولی که موجب شود قیامت را فراموش کنم، به تو پناه می‏برم. بعضی‏ها وقتی چهار سَنّار به دست می‏آورند، یابوی نفس‏شان چموش می‏شود، خدا یادشان می‏رود، قیامت را هم فراموش می‏کنند. به تو پناه می‏برم از دنیایی که وقت نصیب من ‏شود، آخرت را از یادم ببرد! «اَعُوذُ بِكَ مِنْ دُنْيَا تَمْنَعُ خَيْرَ الْآخِرَةِ».
 
حدیث ۹۱/۰۱/۲۷
1391/01/27 ه.ش -  23 جمادی الاول 1433 ه.ق
در روایتی از امیرالمؤمنین «علیه ‏السلام» منقول است که حضرت فرمودند: سزاوار نیست کسی که خدا را شناخته است، حتّی به مقدار یک چشم به هم زدن دلش از امید و بیم نسبت به خدا خالی باشد؛ یعنی باید هر لحظه در قلب خداشناس دو حالت وجود داشته باشد: اوّل؛ امید به خدا، دوم؛ خوف از خدا، يعني هم امید به لطف و محبّت و مرحمتش و هم خوف از تأدیب و عقابش.
 
حدیث ۹۱/۰۱/۲۰
1391/01/20 ه.ش -  16 جمادی الاول 1433 ه.ق
روایت از امام باقر «علیه‏ السلام» منقول است که از حضرت سؤال کردند: کدام‏یک از عبادات افضل است؟ حضرت جواب این سؤال را ندادند، بلکه مطلب اساسی‏تر دیگری را فرمودند. «مَا مِنْ شَيْ‏ءٍ»، هیچ چیز، حتّی عبادت؛ «مَا مِنْ شَيْ‏ءٍ اَحَبَّ إِلَى اللَّهِ»، هیچ چیزی نزد خداوند محبوب‏تر از این نیست که: «مِنْ اَنْ يُسْاَلَ وَ يُطْلَبَ مَا عِنْدَهُ»، عبد آنچه را نزد خدا دارد که همه چیز هم هست، از او تقاضا کند. روایات متعدّد راجع به عبادات وارد شده است که: مغز عبادت دعا است. ما بدون مغز نمی‏توانیم کار کنیم. همه کارهایمان به واسطة مغز است. در عبادات هم همین‏گونه است. آن‏چه مغز عبادت است و به آن جان می‏دهد، دعا است. چه بسا اگر دعا در عبادت نباشد، آن عبادت محبوب عندالله نیست.
 
حدیث ۹۱/۰۱/۱۶
1391/01/16 ه.ش -  12 جمادی الاول 1433 ه.ق
از امام صادق«علیه ‏السلام»در روایتي منقول است که حضرت فرمودند: کسانی که حقوق الهیّه را ادا نمی‏کنند، بدانند که در نظام قضای الهی این‏چنین رقم خورده است که دو برابر آن را در باطل مصرف خواهند کرد؛ مثلاً در امور مالی، در باب انفاق‏های واجب و مستحب اگر یک تومان از حقّ الهی را که باید در راه خدا مصرف كند، امّا ندهد، بداند که دو تومان در راه باطل مصرف خواهد کرد؛ چون آنچه را که در راه حقّ باید مصرف می‏کرد را منع نموده است. «مَنْ مَنَعَ حَقّاً لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ»، هر كس حقّ الهي را منع كند، «اَنْفَقَ فِي بَاطِلٍ مِثْلَيْهِ»، دو برابرش را در راه باطل مصرف می‏کند. نظیر این روایت، روایات متعدّد داریم.
 
حدیث ۹۰/۱۱/۳۰
1390/11/30 ه.ش -  26 ربیع الاول 1433 ه.ق
از امیرالمؤمنین، علی«علیه‏ السلام» در روایتي منقول است که حضرت فرمودند: محال است بنده‏ای بتواند به سوي کمال سیري ایمانی داشته باشد و به حقیقت ایمان برسد، مگر اینکه دینش را بر خواسته‏های نفسانی‏اش مقدّم بدارد. همين الآن مطلبی به ذهنم آمد. بحث بر سر این است که فرد، دینش را بر خواسته‏ها و هواهای نفسانی‏اش مقدّم بدارد. این مطلب ‏را بلاواسطه از مرحوم پدرم نقل می‏کنم:
 
حدیث ۹۰/۱۱/۲۰
1390/11/26 ه.ش -  22 ربیع الاول 1433 ه.ق
از امام صادق «علیه ‏السلام» در روایتي منقول است که حضرت فرمودند: «كَمْ مِنْ نِعْمِةِ اللهِ تَعالي عَلي عَبْدِهِ فِى غَيْرِ اَمَلِهِ»، در ربط با نعم الهیّه، خداوند یک سنخ نعمت‏هايي را بدون اینکه انسان حتّی آرزویش را داشته به او عنایت می‏کند؛ حتّی گاهی به زبان هم جاری می‏کند و می‏گوید: باور نمی‏کردم! خدا است دیگر. حضرت در ادامه می‏فرمایند: «وَ كَمْ مِنْ مُؤَمِّلٍ اَمَلاً»، و در مقابل یک سنخ اموری است که انسان مرتّب آرزو می‏کند که خدا به او بدهد و ذهنش را پرکرده و «اَلْخِيارُ فِي غَيْرِه»، حال اینکه نمی‏داند خیرش در آن نیست و اتّفاقاً در غیر از آن است.
 
حدیث ۹۰/۱۱/۱۹
1390/11/19 ه.ش -  15 ربیع الاول 1433 ه.ق
از امام صادق «صلوات‏ الله‏ علیه» منقول است که حضرت در روایتي فرمودند: پیغمبر اکرم«صَلَّی‏ اللهُ‏ عَلَیهِ‏ وَآلِهِ‏ وَ‏سَلَّم» به اصحابشان فرمودند: «اَيُّ عُرَى الْإِيمَانِ اَوْثَقُ»، در میان دست‏گیره‏های ایمان کدامیک محکم‏تر است؟ معلوم می‏شود انسان می‏تواند با تمسّک جستن به ایمان، خودش را نجات و از هلاکت نجات بخشد. همچنین معلوم می‏شود ایمان چندین دست‏گیره دارد که هر که به آن‏ها تمسّک پیدا کند نجات می‏یابد. حال حضرت سؤال می‏کنند که در بین این‏ها کدام‏یک محکم‏تر و اطمینان بخش‏تر است؟ چون هرچه محکم‏تر باشد آدم را بهتر از پرتگاه نجات می‏دهد.