+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
تهران۱۳۹۶/۰۵/۰۲
اذان صبح:۰۳:۲۶
طلوع آفتاب:۰۵:۰۶
اذان ظهر:۱۲:۱۱
غروب خورشید:۱۹:۱۵
اذان مغرب:۱۹:۳۵

درس اخلاق و معارف اسلامی
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۲۴
1390/06/02 ه.ش -  23 رمضان 1432 ه.ق
اگر خداوند کار را به من واگذار کند، می‎گویم تمام عالم را به من بده! زیرا هوای نفسانی من این‏طور اقتضا می‎کند. انسان هر چه بیشتر به خواسته‏های نفسانی‏اش برسد، تشنه‎تر می‏شود؛ در روایات این مسأله را به آب شور دریا تشبیه کرده‏اند که هر چه بیشتر بخوری، تشنه‎تر می‎شوی. آنچه که از ناحیه ربّ برای من در امور مادّی دنیوی مصلحت‏اندیشی شده، این است که سقف تعیین کرده‏اند و به ما گفته‏اند که بیش از این نخواه...
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۲۳
1390/06/01 ه.ش -  22 رمضان 1432 ه.ق
شب بیست‏وسوم، شب سرنوشت‏ساز است؛ شب محو و اثبات است. یعنی اگر آن چیزی که برای ما در شب بیست‏ویکم نسبت به سال آینده ترسیم شد نقصی داشت، در شب بیست‏و‏سوم می‎توانی آن را با دعا عوض کنی و اگر سوء بود می‏توانی با دعا آن را تبدیل به حَسَن کنی. لذا عظمت شب بیست‏و‏سوم بیشتر از شب‏های دیگر است...
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۲۲
1390/05/31 ه.ش -  21 رمضان 1432 ه.ق
بینش افراد پیرامون ادعیه دنیوی دو گونه است؛ برخی بینش‏ها واقعیّت‎گرایانه است و برخی بینش‏ها توهّمی و تخیّلی است. تصحیح بینش به این معنا است که انسان باید در دعاهای دنیوی‎اش واقعیّت‎گرا باشد، نه متوهّم و تخیّل‎گرا. انسان نباید نگرشش نسبت به دنیا نگرش اصیل باشد؛ بلکه باید برای دنیا نقش ابزاری قائل شود و وجود خودش در دنیا را نیز گذرا ببیند. دنیا عاریه است و ما هم مسافر و مهمان این دنیا هستیم...
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۲۱
1390/05/30 ه.ش -  20 رمضان 1432 ه.ق
در باب مسأله مغفرت و رحمت این‎طور است که اگر عبد خودش را در معرض رحمت و مغفرت قرار بدهد، رحمت و مغفرت شامل حالش می‎شود. پس خودت را در معرض قرار بده! در معرض قرار دادن احتیاج به مبرِز هم ندارد؛ زیرا این امر، درونی است. خدا درون دل من و تو را امشب می‎بیند. اگر دید که واقعاً شرمنده هستیم و نسبت به گذشته‎مان واقعاً پشیمانیم، مأمورینش را می‎گمارد و آن‏ها شروع می‎کنند به طلب مغفرت کردن برای ما...
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۲۰
1390/05/29 ه.ش -  19 رمضان 1432 ه.ق
اگر می‏خواهی دعا کنی، ابتدا در پی این باش که خدایا، بینش من را نسبت به دنیا تصحیح کن تا دنیا هدف و بزرگ‎ترین غصّه من نشود. اگر دعایت اِن‏شاءالله مستجاب شد، آن‏وقت برای دنیایت دعا کن. اگر بینشت تصحیح شد، از خدا کفاف می‎خواهی و بیش از آن نمی‎خواهی. هر چه دنیا در پی تو باشد، تو از آن گریزان هستی. چنین فردی صاحب بینش صحیح در ارتباط با دنیا است.
کلیدواژه:  دعا  ,  ماه رمضان  ,  آخرت  ,  دنیا  ,  علی(ع)  ,  تصحیح بینش
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۹
1390/05/28 ه.ش -  18 رمضان 1432 ه.ق
در لیالی قدر تقاضای عفو کردن از خداوند، پناه بردن به غفاریّت خداوند است. ممکن است از خدا بخواهیم که ما را به خاطر گناهانمان عقوبت نکند که این را «عفو» می‏نامند. البته عفو عبارت از آن است که در عین عدم مجازات نسبت به کارهای زشت، بدکاری‏ام را به رخم می‎کشد. ولی ما امشب از خداوند «صفح جمیل» می‎خواهیم؛ یعنی بخششی کریمانه که به روی من هم نیاورد که تو بد کردی....
کلیدواژه:  دعا  ,  ماه رمضان  ,  شب قدر  ,  ترمیم و ترسیم  ,  علی(ع)  ,  عفو  ,  صفح جمیل
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۸
1390/05/27 ه.ش -  17 رمضان 1432 ه.ق
باید دیدگاهت را نسبت به دنیا اصلاح کنی تا دعاهایی که می‎کنی جدّی باشد؛ وگرنه دعایمان تبدیل به لقلقه لسان می‏شود و عبد دیگر نسبت به آن اراده جدّی ندارد. انسان باید دعاهایش با آنچه که در درون او می‎گذرد هم‎سو باشد. باید گفتارها با دل‎خواه‎ها هم‎سو باشد و آن هم بستگی به بینش انسان و نگرش وی نسبت به دنیا دارد. کسی که‎ قائل به اصالت دنیا است، نمی‏تواند به صورت جدّی از خدا به اندازه کفاف در امور دنیایی درخواست کند...
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۷
1390/05/26 ه.ش -  16 رمضان 1432 ه.ق
ما در اوّلین دعا از اعمال مشترکه ماه رمضان، بحث «جمیع حوائج دنیا و آخرت» را داریم؛ امّا مسأله این است که این حوائج مادی سقف دارد. انسان نباید در امور دنیایی از خدا زیاده‎طلبی کند. چون اثر سوء دارد و بدترین اثر سوئش، تعلّق قلبی به دنیا است. وقتی انسان می‎خواهد از این دنیا برود، دل‎بستگی به دنیا او را بیچاره می‎کند. این تعلّق است که مورد نهی قرار گرفته و نکوهش شده است. امّا از آن طرف دستور داده شده که اگر نیاز مادّی داری، دعا کن و از خدا کمک بخواه؛ هم خودت تلاش کن و هم از خدا کمک بخواه.
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۶
1390/05/25 ه.ش -  15 رمضان 1432 ه.ق
آن چیزی که نکوهش شده است، تعلّق درونی به دنیا است که در مقابلش زهد و عدم تعلّق است. انسان نباید از نظر درونی دل‎بسته به دنیا و مادیّت شود؛ این تعلّق قلبی به مادیّت و دل‏بستگی به دنیا است که نکوهش شده است. حبّ به دنیا از رذائل است و شاخه‎هایی مثل طمع و حرص، از آن نشأت می‏گیرد. امّا طلب روزی از خدا و دعا برای وسعت رزق و درخواست از خدا نسبت به حوائج مادّی و دنیوی، غیر از حبّ به ئنیا و دل‏بستگی به مادیّت است.
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۵
1390/05/24 ه.ش -  14 رمضان 1432 ه.ق
در دعاهایی که در ماه مبارک رمضان می‎کنید، باید دو چیز را مدّ نظر داشته باشید؛ هم از نظر ارزشی و هم از نظر اثرگذاری، در هر دو جهت، مسأله «ایمان» مقدّم است. چون هر چه درجه ایمان رود، ابعاد دیگر را تحت‏الشعاع قرار می‎دهد. لذا از خداوند بخواه که ایمانت را تقویت کند. خودت هم تلاش کن و در صدد باش آن چیزهایی که برای ایمان مضرّ هستند را تضعیف کنی و از خدا هم بخواه و دعا کن که در تضعیف آن‏ها تو را کمک کند. هم خودت تلاش کن و هم دعا کن و از خدا بخواه!
کلیدواژه:  دعا  ,  ماه رمضان  ,  ابعاد روح  ,  دروغ  ,  ورع  ,  طمع  ,  زهد  ,  ایمان  ,  امام حسن مجتبی(ع)
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۴
1390/05/23 ه.ش -  13 رمضان 1432 ه.ق
معیار ارزش دعا، میزان ارزش‏مندی آن بُعد از ابعاد روح انسان است که دعا به آن مربوط می‏شود. از طرف دیگر، ابعاد روحی انسان با هم رابطه دارند و روی هم اثر می‎گذارند. این‏ها با هم بیگانه نیستند؛ ایمان که بالا رفت، تعلّقات دنیوی پایین می‎آید؛ تعلّقات دنیوی که بالا رفت، ایمان پایین می‎آید. مثل دو کفه ترازو می‎ماند. چه سراغ بعد ایمانی‎، اعتقادی و قلبی بروی و چه سراغ فضائل و رذائل اخلاقی بروی، این رابطه برقرار است.
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۳
1390/05/22 ه.ش -  12 رمضان 1432 ه.ق
دعاهایی که می‎کنیم، اوّلاً باید سراغ روحمان برویم و بعد جسم؛ ثانیاً در روح هم اوّل درباره اعتقادات، دین‎، هدایت و صراط مستقیم دعا کنیم و ثبوت در راه را از خدا بخواهیم. بعد از خدا بخواهیم که واردات قلبیّه‎ و تعلّقات درونی‎مان تعلّقات الهی باشد، نه مادّی و حیوانی. بعد هم نوبت به فضائل و رذائل نفسانیّه می‎رسد. ملکات حسنه را از خدا بخواهیم و اگر ـ‏نعوذبالله‏ـ مبتلا به سیئه، یعنی ملکات رذیله هستیم، از او بخواهیم که توفیق دهد آن‏ها را از صفحه نفس تطهیر کنیم.
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۲
1390/05/21 ه.ش -  11 رمضان 1432 ه.ق
...این‏ها در راه انجام وظیفه الهی‎شان مأمور به ابلاغ بودند. امثال ما می‎رفتند خدمت انبیا و اولیای خدا و ایشان هم برای خدا من را توصیه می‎کردند و احکام الهیّه را بیان می‎فرمودند. به همین مقدار که به من توجّه کرده است، کمی از توجّه به آن طرف کم شده است. گرچه توجّهِ ایشان به پایین به خاطر رضای خدا و در راه انجام وظیفه‏ای بود که از عالم بالا بر عهده داشتند، امّا همین که توجه‏شان به پایین افتاد، کمی از توجّه ایشان به بالا کم شد. چه بسا پیغمبر وقتی امثال ما را که می‎دید، استغفار می‎کرد!
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۱
1390/05/20 ه.ش -  10 رمضان 1432 ه.ق
توجّه اولیای خدا به اعمال صالح و همان مقامات عالی معنوی مثل توکل، رضا و تسلیم، خودِ این توجه یک حجاب است؛ البته این حجاب، از حُجُب ظلمانیه نیست، بلکه از حُجُب نوریّه است. همین توجه برای اولیای خدا سیّئه محسوب می‏شود. لذا گاهی در این قالب می‎ریزند که: «حَسَنَاتُ الْأَبْرَارِ سَيِّئَاتُ الْمُقَرَّبِين». توجه به این حسنه، حجاب است. التفات مقربین، چه به اعمال صالح و چه به مقامات معنویه، برای آن‏ها سیئه است و استغفار آن‏ها به خاطر توجّهات آن‏ها به حُجُب نوریّه است...
   
دعا - رمضان ۱۳۹۰ - جلسه ۱۰
1390/05/19 ه.ش -  9 محرم 1432 ه.ق
... بهترین دعاها همان قسمی است که در آن هیچ یک از اغراض شخصی و منافع مادی لحاظ نشده باشد، یعنی نه فرد از من تقاضا کرده باشد که دعایش کنم، نه به من یا وابستگانم خدمتی کرده باشد، حتی خدماتش به جامعه را هم در نظر نگیرم، اگر آن وقت برای کسی دعا کنم این دعا «خالصاً، مخلصاً لوجه الله» است. این دعا، کمی رنگ ایثار به خودش می‎گیرد و بهترین قسم دعا برای غیر نیز، همین ایثار در دعا است. اهل بیت در دعاهای خود این را به ما آموخته‎اند...