+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
تهران۱۳۹۶/۰۴/۰۸
اذان صبح:۰۳:۰۵
طلوع آفتاب:۰۴:۵۱
اذان ظهر:۱۲:۰۸
غروب خورشید:۱۹:۲۴
اذان مغرب:۱۹:۴۵

ج۲۰۵-نفی ملازمه میان لحاظ طبیعت و افراد
1391/07/12 ه.ش -  16 ذیقعده 1433 ه.ق
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
تربیت ومربیان تربیتی ۱۶
1391/07/12 ه.ش -  16 ذیقعده 1433 ه.ق
اوّلاً؛ مطلق ادب به آن معنا که مورد پسند ما باشد یا ناپسند ما باشد نیست؛ بلکه ادب باید الهی و مورد پسند خدا باشد. دوماً؛ راه كشف پسند خدا آن است كه ببينيم آن‎هایی که به آداب الهی مؤدّب شده‎اند چگونه رفتار کرده‎اند و ما هم همان‏گونه رفتار كنيم. ادب الهي را بايد از آن‎ها بگیریم و هیچ احتیاج به قول و زبان آن‎ها هم ندارد. ما در روایات بسيار داریم حتّی از بزرگان اولیا داریم که مثلاً به آن‏ها مي‏گويند چه کسی شما را ادب کرد؟ در جواب مي‏گويند: هیچ کس، خودم!
 
ج۱۵۳-شرط طهارت ماء وضو۲
1391/07/11 ه.ش -  15 ذیقعده 1433 ه.ق
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
ج۲۰۴-کیفیّت تسریة لحاظ طبیعت به مصادیق
1391/07/10 ه.ش -  14 ذیقعده 1433 ه.ق
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
ج۱۵۲-شرط طهارت ماء وضو۱
1391/07/09 ه.ش -  13 ذیقعده 1433 ه.ق
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
ج۲۰۰-نظر مختار دربارة معنای «جواز»
1391/07/03 ه.ش -  7 ذیقعده 1433 ه.ق
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
جهت استفاده بهتر علاقمندان محترم، فايل متني اين جلسه پس از آماده‌‌سازي، متعاقباً در همين قسمت قرار خواهد گرفت.
 
دعا - رمضان ۱۳۹۱ - جلسه ۲۸
1391/05/27 ه.ش -  28 رمضان 1433 ه.ق
این روایت را مکرّر خوانده‌‌ام. شب اوّل ماه رمضان در‌های آسمان‌ها باز می‌شود و تا شب آخر بسته نمی‎شود. اگر امشب شب آخر باشد حواستان جمع باشد که الآن ما در چه وضع و چه موقعیّتی قرار داریم.در این ماه مبارکی که همۀ برکات درونش بوده است تا جایی که خواب در آن عبادت و نفس‌ها تسبیح است و این همه لطف از ناحیه خداوند آمده است؛ آیا بهره‌ای برده‎ایم یا نبردیم؟ امشب، چون درها باز است و تا سحر بسته نشده و فرصت داریم؛ هم از خدا برای خودتان درخواست کنید و هم برای دیگران، که البته بهتر است؛ چون در روایات داریم که چند هزار برابر اجر می‎دهند و دعایی که دیگران در حق ما می‌کنند مستجاب می‌شود، امّا معلوم نیست که دعای خودمان مستجاب بشود یا نه.
 
دعا - رمضان ۱۳۹۱ - جلسه ۲۷
1391/05/26 ه.ش -  27 رمضان 1433 ه.ق
يكي از صفات خداوند «حكيم» است، يعني به مصلحت عمل مي‏كند به این معنا که خدا مصالح و مفاسد را بهتر از من تشخيص مي‏دهد. حكمت اقتضا مي‏كند كه خداوند بر طبق مصلحت عمل كند. از اين طرف گفته هر چه از مایحتاجت است بگو و از آن طرف آنچه را كه به نفع من است بايد بدهد. او هم كريم است و هم حكيم است. كرم اقتضاي اعطاء میکند و محلّ اعطا است. امّا در حكمت كه حكيم است مي‏گويد: وقتی به ضررش باشد و به مصلحتش نيست به او نده. حكيم به مصلحت عمل مي‏كند نه به مفسده. اگر بخواهي برای خدا تعيين، تكليف بكني، در اینجا حكمت اقتضا مي‏كند که به او بدهد تا بعداً مفسده‏اش را بفهمد. دیگران اصرار مي‏کنند و دعایشان مستجاب میشود امّا برای شخصی که تعيين تكليف مشخّص میکند حكمت اقتضا مي‏كند كه حکمتش را نشان بدهد. حكمتش اقتضا مي‏كند، در اینجا که دعا را به اجابت نرسانده به آن شخص حکمت را بفهماند.
 
دعا - رمضان ۱۳۹۱ - جلسه ۲۶
1391/05/25 ه.ش -  26 رمضان 1433 ه.ق
ما فقط به سراغ خواسته‎های دنیایی خودمان می‌رویم و فکر نمی‌کنیم که برخورد آن با مسائل معنوی چگونه است؟ آیا حال من عوض می‌شود یا نمی‌شود؟ اعمالم تغییر می‎کند یا نمی‎کند؟ گاهی ضرر آن حاجت اصل نیست بلکه خصوصیّات آن مطرح است. یعنی چه؟ به این معنا که اصل آن مضرّ نیست، امّا مقطعی که به آن شخص می‌خواهند بدهند باید مقطع خاصّی باشد. در یک مقطع به ضرر او است و در مقطع دیگر به نفع او. الآن که آن بنده تقاضا کرده مقطعی است که به ضررش است، پس می‌گذارند، هر وقت به مقطعی رسید که به نفع او شد، به او می‌دهند؛ یعنی «تأخیر در اجابت». ما اینطوریم که همه در بستر مادیّت و دنبال امور مادّی هستیم؛ دنبال این هستیم که در دعا مسائل مادّی را در نظر بگیریم و اصلاً در کنار این، مسئلۀ معنویّت را در نظر نمی‌گیریم. یعنی چه؟ به این معنا که ممکن است، چیزی در ظاهر، از نظر معنویّت به نفع من باشد، در حالی که به ضرر است و ظرفیّت آن را نداشته باشم.
 
دعا - رمضان ۱۳۹۱ - جلسه ۲۵
1391/05/24 ه.ش -  25 رمضان 1433 ه.ق
شخص در اجابت استعجال دارد و بعد به تأخير مي‏افتد، در اينجا موجب مي‏شود كه آن فرد قنوط كند و بعد هم مأيوس ‏شود. مأيوس كه شد، دعا را كنار مي‏گذارد. چقدر بر اين تأكيد مي‏شود كه اگر كسي دعا را ترك كند، خدا به او غضب مي‏كند و از او خشمگين مي‏شود. البته نمي‏خواهم بگويم اين معصيت است. بحث اين است و بر اين تأكيد شده كه اگر در اجابت كمي تأخير شده، نبايد سرخورده بشوي و دعا را كنار بگذاري. اينكه عبد بايد از خدا درخواست كند، براي «تحكيم رابطة ربوبيّت و عبوديّت» است. اگر بنا بشود كه خدا همة چيزها را درست كند، اصلاً و ابداً خدا يادمان مي‏رود. از ياد مي‏بريم كه پروردگار چه كسي است؟ چون دعا در ارتباط با احتياجات، چه معنوي و چه مادّي است. دعا براي تحكيم رابطة ربوبيّت و عبوديّت عبد است. تحكيم اين رابطه است، كه مي‏گويد دعا كن و از من بخواه تا به تو بدهم.
 
دعا - رمضان ۱۳۹۱ - جلسه ۲۴
1391/05/23 ه.ش -  24 رمضان 1433 ه.ق
دعا كردي و مي‏بيني كه انگار گره، آرام آرام دارد باز مي‏شود، پس زود به محضر خدا برو و بگو: «اَلحَمدُ لِله»؛ خدايا! سپاس تو را است كه به عزّت و جلالت عنايت مي‏كني. از اموري كه در دعا از آن منع شده و البته مضرّ هم هست مسئلة استعجال در اجابت است. يك وقت مي‏بينيد كه اجابت مي‏رسد، معلوم است كه چگونه با خدا برخورد مي‏كنم. امّا آنجايي كه مي‏بيند هنوز خبري نشده، در اينجا بايد اشاره كرد كه: مراقب باشد تا حالت استعجال در اجابت براي او پيش نيايد، چون همين حالت موجب مي‏شود كه در اجابت تأخير بشود. حضرت توضيح مي‏دهند كه: مي‏داني اگر حالت استعجال يعني انتظار از اينكه خدا زود برساند و شتابزدگي كند پيش بيايد، چه در پي دارد؟ در حالت شتاب اين اتفاق مي‏افتد كه وقتي عبد ببيند حاجت برآورده نشد، اينجا است كه به حالت قنوط و يأس مبدّل مي‏شود. از خدا نااميد مي‏شود و بعد هم دعا را ترك مي‏كند؛ يعني رويش را از خدا برمي‏گرداند.