+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
رساله توضیح المسایل
 
احكام حائض
مسأله 450- چند چيز بر حائض حرام است: اول عبادت‏هايى كه مانند نماز بايد با وضو يا غسل يا تيمم به جا آورده شود، ولى به جا آوردن عبادت‏هايى كه وضو وغسل و تيمم براى آن‏ها لازم نيست، مانند نماز ميت، مانعى ندارد.
 
دوم تمام چيزهايى كه بر جنب حرام است ودر احكام جنابت گفته شد.
 
سوم جماع كردن در فرج، كه هم براى مرد حرام است و هم براى زن، اگر چه فقط به مقدار ختنه گاه داخل شود ومنى هم بيرون نيايد، احتياط واجب آن است كه مقدار كمتر از ختنه‏گاه را هم داخل نكند. و هم چنين - بنا بر احتياط واجب - وطى در دُبُر زن حائض حرام است.
 
مسأله 451- جماع كردن در روزهايى هم كه حيض زن قطعى نيست ولى شرعاً بايد براى خود حيض قرار دهد حرام است، پس زنى كه بيشتر از ده روز خون مى‏بيند و بايد به‏دستورى كه بعداً گفته مى‏شود روزهاى عادت خويشان خود را حيض قرار دهد، شوهرش نمى‏تواند در آن روزها با او نزديكى نمايد.
 
مسأله 452- اگر شماره روزهاى حيض زن به سه قسمت تقسيم شود و مرد در قسمت اول آن با زن خود در قبل جماع كند، بنابر احتياط واجب بايد هيجده نخود طلا كفاره به فقير بدهد و اگر در قسمت دوم جماع كند، نه نخود و اگر در قسمت سوم جماع كند، بايد چهار نخود و نيم بدهد. مثلاً زنى كه شش روز خون حيض مى‏بيند، اگر شوهرش در شب يا روز اول و دوم با او جماع كند، بايد هيجده نخود طلا بدهد و در شب يا روز سوم و چهارم نه نخود و در شب يا روز پنجم وششم، بايد چهار نخود و نيم بدهد.
 
مسأله 453- وطى در دبر زن حائض به احتياط واجب كفاره دارد.
 
مسأله 454- لازم نيست كفاره را از طلاى سكه‏دار بدهد، ولى اگر بخواهد قيمت آن‏را بدهد، بايد قيمت سكه‏دار بدهد.
 
مسأله 455- اگر قيمت طلا در وقتى كه جماع كرده با وقتى كه مى‏خواهد به فقير بدهد فرق كرده باشد، بايد قيمت وقتى را كه مى‏خواهد به فقير بدهد حساب كند.
 
مسأله 456- اگر كسى هم در قسمت اول و هم در قسمت دوم و هم در قسمت سوم حيض با زن خود جماع كند، بايد هر سه كفاره را كه روى هم سى و يك نخود و نيم مى‏شود بدهد.
 
مسأله 457- اگر انسان بعد از آن كه در حال حيض جماع كرده و كفاره آن‏را داده دوباره جماع كند واجب است باز هم كفاره بدهد.
 
مسأله 458- اگر با زن حائض چند مرتبه جماع كند و در بين آن كفاره ندهد، احتياط واجب آن است كه براى هر جماع يك كفاره بدهد.
 
مسأله 459- اگر مرد در حال جماع بفهمد زن حائض شده، بايد فوراً از او جدا شود و اگر جدا نشود، بنابر احتياط واجب بايد كفاره بدهد.
 
مسأله 460- اگر مرد با زن حائض زنا كند يا با زن حائض نامحرمى به گمان اين كه عيال خود او است جماع نمايد، بايد كفاره بدهد.
 
مسأله 461- كسى كه نمى‏تواند كفاره بدهد، بنا بر احتياط يك فقير را اطعام كند، و اگر نمى‏تواند، بنا بر احتياط واجب بايد استغفار كند، و هر وقت توانست بايد كفاره را بدهد.
 
مسأله 462- طلاق دادن زن در حال حيض، به‏طورى كه در كتاب طلاق گفته مى‏شود باطل است.
 
مسأله 463- اگر زن بگويد: حائضم، يا از حيض پاك شده‏ام، بايد حرف او را قبول كرد.
 
مسأله 464- اگر زن در بين نماز حائض شود، نماز او باطل است.
 
مسأله 465- اگر زن در بين نماز شك كند كه حائض شده يا نه، نماز او صحيح است ولى اگر بعد از نماز بفهمد كه در بين نماز حائض شده نمازى كه خوانده باطل است.
 
مسأله 466- بعد از آن كه زن‏از خون حيض پاك شد، واجب است براى نماز و عبادت هاى ديگرى كه بايد با وضو يا غسل يا تيمم به جا آورده شود، غسل كند. دستور آن مثل غسل جنابت است، ولى براى نماز بايد پيش از غسل يا بعد از آن وضو هم بگيرد. واگر پيش از غسل وضو بگيرد، بهتر است.
 
مسأله 467- بعد از آن كه زن از خون حيض پاك شد، اگر چه غسل نكرده باشد، طلاق او صحيح است، و شوهرش هم مى‏تواند با او جماع كند، ولى احتياط مستحب آن است كه پيش از غسل از جماع با او خوددارى نمايد. اما كارهاى ديگرى كه در وقت حيض بر او حرام بوده مانند توقف در مسجد و مس خط قرآن، تا غسل نكند بر او حلال نمى‏شود.
 
مسأله 468- اگر آب براى وضو و غسل كافى نباشد، بلكه اگر فقط براى غسل كافى باشد، بايد غسل كند و بدل از وضو تيمم كند، اگر آب فقط براى وضو كافى باشد و به اندازه غسل نباشد، بايد وضو بگيرد و عوض از غسل تيمم نمايد، و اگر براى هيچ يك از آن‏ها آب ندارد، بايد دو تيمم كند، يكى بدل از غسل و يكى بدل از وضو.
 
مسأله 469- نمازهاى يوميه‏اى كه زن در حال حيض نخوانده، قضا ندارد، ولى روزه‏هاى واجب را بايد قضا نمايد.
 
مسأله 470- هر گاه وقت نماز داخل شود و بداند كه‏اگر نماز را تأخير بيندازد حائض مى‏شود، بايد فوراً نماز بخواند.
 
مسأله 471- اگر زن نماز را تأخير بيندازد و از اول وقت به‏اندازه انجام واجبات يك نماز بگذرد و حائض شود، قضاى آن نماز بر او واجب است، ولى در تند خواندن و كند خواندن و چيزهاى ديگر بايد ملاحظه حال خود را بكند، مثلاً زنى كه مسافر نيست، اگر در اول ظهر نماز نخواند، قضاى آن در صورتى واجب مى‏شود كه به‏مقدار خواندن چهار ركعت نماز به دستورى كه گفته شد از اول ظهر بگذرد و حائض شود، براى كسى كه مسافر است، گذشتن وقت به مقدار خواندن دو ركعت كافى است و نيز بايد ملاحظه تهيه شرايطى را كه دارا نيست بنمايد، پس اگر به مقدار فراهم آوردن آن مقدمات و خواندن يك نماز بگذرد و حائض شود قضا واجب است وگرنه واجب نيست.
 
مسأله 472- اگر زن در آخر وقت نماز از خون پاك شود و به اندازه غسل و وضو و مقدمات ديگر نماز مانند تهيه كردن لباس يا آب كشيدن آن وخواندن يك ركعت نماز يا بيشتر از يك ركعت وقت داشته باشد، بايد نماز را بخواند واگر نخواند، بايد قضاى آن‏را به جا آورد.
 
مسأله 473- اگر زن حائض به اندازه غسل و وضو وقت ندارد، ولى مى‏تواند با تيمم نماز را در وقت بخواند، آن نماز بر او واجب نيست، اما اگر گذشته از تنگى وقت تكليفش تيمم است، مثل آن كه آب برايش ضرر دارد، بايد تيمم كند وآن نماز را بخواند.
 
مسأله 474- اگر زن حائض بعد از پاك شدن شك كند كه براى نماز وقت دارد يا نه بايد نمازش را بخواند.
 
مسأله 475- اگر به خيال اين كه به اندازه تهيه مقدمات نماز و خواندن يك ركعت وقت ندارد نماز نخواند و بعد بفهمد وقت داشته، بايد قضاى آن نماز را به جا آورد.
 
مسأله 476- مستحب است زن حائض در وقت نماز، خود را از خون پاك نمايد و پنبه و دستمال را عوض كند و وضو بگيرد و اگر نمى‏تواند وضو بگيرد، تيمم نمايد و در جاى نماز رو به قبله بنشيند و مشغول ذكر و دعا و صلوات شود.
 
مسأله 477- خواندن و همراه داشتن قرآن ورساندن جايى از بدن به حاشيه و مابين خط هاى قرآن و نيز خضاب كردن به حنا و مانند آن براى حائض مكروه است.