+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
رساله مناسک حج
 
مسائل متفرقه
[757] م - در وقتى كه در «مسجد الحرام» يا «مسجد النبى» نماز جماعت منعقد شد، موءمنين نبايد از آنجا خارج شوند و بايد از جماعت تخلف نكنند و با ساير مسلمين به جماعت نماز بخوانند.
 
[758] م - سجده نمودن بر تمام اقسام سنگها چه مرمر باشد يا سنگهاى سياه معدنى يا سنگ گچ وآهك قبل از آن كه پخته شود، جايز است. و سنگهائى كه در «مسجد الحرام» از اين قبيل است سجده بر آنها اشكال ندارد و همين طور در «مسجد رسول‏اللّه‏» صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم .
 
[759] م - در «مكه» و «مدينه» در مسافرخانه و هتل اگر خلاف تقيه، ولو تقيه مداراتى باشد نبايد نماز را به جماعت بخوانند و مى‏توانند در جماعت ساير مسلمين در مساجد شركت كنند و نماز را به جماعت بخوانند.
 
[760] م - تخيير بين قصر و اتمام در مكه و مدينه اختصاص به مسجد الحرام و مسجد النبى دارد و در تمام مكه و مدينه جارى نيست بلى اختصاص به مسجد اصلى ندارد و در جاهاى توسعه داده شده مسجد هم جارى است هر چند احتياط اقتصار بر مسجد اصلى است پس در تمام مسجد فعلى مسافر مى‏تواند نماز را تمام بخواند همان طور كه مى‏تواند شكسته بخواند.
 
[761] م - در تقصيرهائى كه در عمره‏ى تمتع كرده است احتياط واجب آن است كه گوسفند يا غير آن را در مكه سر ببرد، و اگر در حج تقصير كرد در منى سر ببرد، و اگر ترك كرد آن‏را وبرگشت به محل خود، در محل خود بكشد و صدقه بدهد.
 
[762] م - كسى كه در ميقات يا محاذى آن يا جاى ديگرى كه تكليف اقتضاء مى‏كرد محرم شد نمى‏تواند احرام خود را به‏هم بزند و محل شود براى رفتن به مدينه منوره يا براى مقصد ديگرى، و اگر لباس احرام را هم بكند وقصد بيرون آمدن از احرام را بكند احرامش به‏هم نمى‏خورد، و آنچه به واسطه‏ى احرام بر او حرام شده حلال نمى‏شود، و اگر كارى كه موجب كفاره است به جا آورد بايد كفاره بدهد.
 
[763] م - اگر به واسطه‏ى عذرى مثل مرض نتواند لباس دوخته خود را بكند و لباس احرام به‏پوشد بايد در ميقات يا محاذات آن نيت عمره ويا حج كند ولبيك بگويد، و كافى است،وهر وقت عذرش بر طرف شد جامه دوخته را بكند، و اگر لباس احرام نپوشيده به‏پوشد، و لازم نيست به ميقات برگردد، ولى براى پوشيدن لباس دوخته بايد يك گوسفند قربانى كند.
 
[764] م - كسى كه از روى ندانستن مسأله يا نسيان از حكم يا موضوع يا غفلت، بعضى از محرمات احرام را ارتكاب نمود كفاره ندارد مگر صيد كه در هر صورت كفاره دارد، پس در غير صيد ارتكاب از روى عمد وعلم موجب كفاره است.
 
[765] م - عمره‏ى تمتع و حج تمتع بايد در يك سال واقع شوند، پس اگر در يك سال عمره‏ى تمتع به جا آورد و در سال ديگر حج تمتع صحيح نمى‏باشد.
 
[766] م - كسى كه وظيفه‏اش حج تمتع است بايد در حاليكه مى‏خواهد احرام عمره ببندد نيت آن داشته باشد كه عمره‏ى تمتع كند وبعد از آن حج تمتع اگر چه به نيت ارتكازى اجمالى، پس اگر نيت عمره‏ى مفرده بكند و بعد بخواهد آن‏را عمره‏ى تمتع قرار دهد حج او اشكال پيدا مى‏كند.
 
[767] م - اگر بعد از مشغول شدن به حج تمتع شك كند كه عمره‏ى تمتع را به جا آورده يا نه يا شك كند كه صحيح به جا آورده يا نه اعتناء نكند و عملش صحيح است.
 
[768] م - در هر يك از اعمال عمره و حج اگر شك كند بعد از آن كه وارد عملى شده باشد كه مترتب بر او است اعتناء نكند، چهشك كند كه آورده يا نه، يا شك كند كه صحيح آورده يا فاسد.
 
[769] م - بايد عمره‏ى تمتع و حج تمتع هر دو در ماههاى حج واقع شود، و ماههاى حج، شوال وذى القعده وذى الحجه است. پس اگر كسى در شوال يا ذى القعده عمره‏ى تمتع به جا آورد و در موقع حج، حج تمتع به جا آورد صحيح است، و اگر قبل از شوال بخواهد عمره‏ى تمتع به جا آورد صحيح نيست اگر چه بعض اعمال عمره قبل از شوال واقع شود وبقيه در شوال يا ساير ماههاى حج.
 
[770] م - كسى كه به احرام عمره‏ى تمتع وارد مكه شد در صورتى كه حج او فوت شده قصد عمره‏ى مفرده كند، و به همان احرامى كه بسته، عمره‏ى مفرده به جا آورد و از احرام خارج شود، و اگر حج بر او مستقر بوده يا سال ديگر شرايط استطاعت را دارا باشد بايد به حج برود.
 
[771] م - شرايطى كه براى هدى است كه در حج تمتع بايد ذبح كند هيچ يك در حيوانى كه براى كفاره‏ى تقصير بايد قربانى كند معتبر نيست پس مى‏تواند گوسفند خصى و معيوب را براى كفاره قربانى كند.
 
[772] م - غير از هدى تمتع از هدى‏هائى كه براى كفاره يا چيز ديگر بر انسان واجب مى‏شود نمى‏تواند شخص كفاره دهنده از گوشت آنها بخورد، و اما از قربانى استحبابى، جايز است بخورد.
 
[773] م - مصرف كفارات، فقراء و مساكين هستند.
 
[774] م - اگر در حرم چيزى پيدا كرد برداشتن آن كراهت شديد دارد، بلكه احتياط در بر نداشتن است و اين احتياط ترك نشود .
 
[775] م - اگر (لقطه) حرم را برداشت و از يك درهم كمتر باشد مى‏تواند قصد تملك آن‏را بكند وآن‏را مصرف كند، و ضامن صاحبش نيست، و چنانچه تملك نكرد وتفريط نكرد ضامن نيست، ولى اگر بدون تملك نگاه داشت و در نگاهدارى كوتاهى و تفريط كرد ضامن است، و اگر قصد تملك كرد و صاحبش قبل از تلف شدن پيدا شد بايد آن را به صاحبش رد كند به احتياط واجب.
 
[776] م - اگر لقطه را كه در حرم برداشت يك درهم يا بيشتر ارزش داشت بايد يك سال تعريف كند و از صاحبش جستجو كند، پس اگر نيافت او را بعد از يك سال، يا اگر بداند تعريف فايده‏اى ندارد يا كمتر از يك سال تعريف كند ولى از پيدا شدن مالك مأيوس شود مخير است بين دو امر: يكى آن كه آن را براى صاحبش حفظ كند، در اين صورت اگر در نگاهدارى كوتاهى نكرد ضامن نيست در صورت تلف. دوم آن كه براى صاحبش صدقه بدهد، لكن اگر صاحبش پيدا شد و راضى به صدقه نشد بايد عوضش را به او بدهد، و بنابر احتياط جائز نيست آن را تملك كند، و اگر تملك كند مالك نمى‏شود و ضامن هم مى‏شود.
 
[777] م - كسى كه بعد از محرم شدن نتوانسته باشد وظيفه‏اىانجام دهد كه محل شود اگر مصدود يا محصور است بايد به وظيفه آنها كه در آخر مناسك ذكر شده عمل نمايد و اگر مصدود يا محصور نيست در بعض موارد با انجام عمره‏ى مفرده مى‏تواند محل شود.
 
[778] م - در مسجد النبى صلى‏الله‏عليه‏و‏آله‏وسلم سجده كردن روى فرشهاى مسجد مانع ندارد و مهر گذاشتن جايز نيست، و لازم نيست در جائى كه سنگ است نماز بخوانند، و لازم نيست حصير يا نحو آن با خود ببرند مگر آنكه مخالف تقيه و موجب هتك و انگشت نما شدن نباشد كه در اين صورت بايد در محلى قرار گيرد كه پيشانى او بر سنگ يا آنچه سجده بر آن صحيح است قرار گيرد، همچنين اگر مراعات كنند كه موجب وهن نشود و حصير براى جانماز با خود داشته باشند و روى آن نماز بخوانند به طورى كه متعارف ساير مسلمين است اشكال ندارد، لكن تاكيد مى‏شود كه از عملى كه موجب هتك و انگشت نماشدن باشد اجتناب نمايند.