+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
رساله توضیح المسایل
 
احكام نجاسات
مسأله 135- نجس كردن خط و ورق قرآن حرام است، و اگر نجس شود، بايد فوراً آن را آب بكشند.
 
مسأله 136- اگر جلد قرآن نجس شود در صورتى كه بى‏احترامى به قرآن باشد، بايد آن را آب بكشند.
 
مسأله 137- گذاشتن قرآن روى عين نجس مانند خون و مردار اگر چه آن عين نجس خشك باشد حرام است، وبرداشتن قرآن از روى آن واجب مى‏باشد.
 
مسأله 138- نوشتن قرآن با مركب نجس اگر چه يك حرف آن باشد حرام است. و اگر نوشته شود بايد آن‏را آب بكشند، يا به‏واسطه تراشيدن و مانند آن كارى كنند كه از بين برود.
 
مسأله 139- دادن قرآن به كافر، در صورتى‏كه هتك حرمت قرآن باشد، جايز نيست، و گرفتن قرآن از دست او واجب است، مگر آن‏كه مقصود از دادن قرآن و يا داشتن قرآن تحقيق و مطالعه در دين باشد كه در اين صورت هتك محسوب نمى‏شود و نيز انسان بداند كه كافر با دست‏تر قرآن را لمس نمى‏كند، اشكالى ندارد.
 
مسأله 140- اگر ورق قرآن يا چيزى كه احترام آن لازم است - مثل كاغذى كه اسم خدا يا پيغمبر يا امام بر آن نوشته شده - در مستراح بيفتد، بيرون آوردن و آب كشيدن آن اگر چه خرج داشته باشد واجب است، واگر بيرون آوردن آن ممكن نباشد، بايد به آن مستراح نرود تا يقين كند آن ورق پوسيده است. و نيز اگر تربت امام حسين عليه‏السلام در مستراح بيفتد و بيرون آوردن آن ممكن نباشد بايد تا وقتى كه يقين نكرده است به كلى از بين رفته است، به آن مستراح نرود و لازم نيست آن شخصى كه مى‏داند به ديگران اعلام نمايد.
 
مسأله 141- خوردن و آشاميدن چيز نجس حرام است و نيز خورانيدن عين نجس به اطفال در صورتى كه ضرر داشته باشد حرام مى‏باشد، بلكه اگر ضرر هم نداشته باشد بايد از آن خوددارى كنند، ولى خوراندن غذاهايى كه نجس شده است به اطفال حرام نيست.
 
مسأله 142- فروختن و عاريه دادن چيز نجسى كه مى‏شود آن‏را آب كشيد اگر نجس بودن آن‏را به طرف نگويند اشكال ندارد، ولى چنانچه انسان بداند كه عاريه گيرنده و خريدار آن‏را در خوردن و آشاميدن و يا در عملى كه مشروط به طهارت است، استعمال مى‏كند، بايد نجاستش را به او بگويند.
 
مسأله 143- اگر انسان ببيند كسى چيز نجسى را مى‏خورد يا با لباس نجس نماز مى‏خواند لازم نيست به او بگويد.
 
مسأله 144- اگر جايى از خانه يا فرش و يا ظروف و امثال آن‏ها كه در اختيار كسى است نجس باشد و ببيند لباس يا چيز ديگر كسانى كه وارد خانه او مى‏شوند رطوبت داشته و به آن چيز نجس رسيده است لازم نيست به آن‏ها بگويد. ولى اگر بدن و يا چيزهاى ديگرى كه آن‏ها را در عملى كه مشروط به طهارت است مصرف مى‏كند به آن نجس رسيده است، بنا بر احتياط واجب بايد به آنان بگويد.
 
مسأله 145- اگر صاحب خانه در بين غذا خوردن بفهمد غذا نجس است، بايد به مهمان‏ها بگويد، اما اگر يكى از مهمان‏ها بفهمد، لازم نيست به ديگران خبر دهد، ولى چنانچه طورى با آنان معاشرت دارد كه مى‏داند كه به واسطه نگفتن خود او هم نجس مى‏شود، بايد بعد از غذا به آنان بگويد.
 
مسأله 146- اگر چيزى را كه عاريه كرده نجس شود، اگر بداند كه صاحبش آن چيز را در خوردن و آشاميدن استعمال مى‏كند، واجب است به او بگويد.
 
مسأله 147- بچه مميزى (يعنى بچه‏اى كه خوب و بد را مى‏فهمد) و صبى مراهق (يعنى بچه‏اى كه نزديك به سن بلوغ است) اگر از نجاست چيزى كه در دست اوست خبر دهد، بنا بر احتياط واجب بايد از آن چيز اجتناب كرد و اگر از طهارت چيزى كه در دست اوست، خبر دهد، اگر از گفتار او اطمينان حاصل شود آن چيز پاك است.