+++++++++++++ mojtabatehrani.ir - پایگاه اطلاع رسانی دفتر حفظ و نشر آثار حضرت آیت الله العظمی حاج آقا مجتبی تهرانی
رساله توضیح المسایل
 
احكام روزه قضا
مسأله 1750- اگر ديوانه عاقل شود، واجب نيست روزه‏هاى وقتى را كه ديوانه بوده قضا نمايد.
 
مسأله 1751- اگر كافر مسلمان شود، واجب نيست روزه‏هاى وقتى را كه كافر بوده قضا نمايد. ولى اگر مسلمانى كافر شود ودوباره مسلمان گردد روزه‏هاى وقتى را كه كافر بوده بايد قضا نمايد.
 
مسأله 1752- روزه‏اى كه از انسان به واسطه مستى فوت شده، بايد قضا نمايد، اگر چه چيزى را كه به واسطه آن مست شده، براى معالجه خورده باشد، بلكه اگر نيت روزه كرده و مست شده اگر در اثناء روز از مستى بيرون آيد بنابر احتياط واجب بايد روزه را تمام و نيز قضا نمايد و اگر در حال مستى روزه را تمام كرده باشد قضا نمايد.
 
مسأله 1753- اگر براى عذرى چند روز روزه نگيرد و بعد شك كند كه چه وقت عذر او بر طرف شده مى‏تواند مقدار كمتر را كه احتمال مى‏دهد روزه نگرفته قضا نمايد، مثلاً كسى كه پيش از ماه رمضان مسافرت كرده و نمى‏داند پنجم رمضان از سفر برگشته يا ششم، مى‏تواند پنج روز روزه بگيرد و نيز كسى هم كه نمى‏داند چه وقت عذر برايش پيدا شده، مى‏تواند مقدار كمتر را قضا نمايد، مثلاً اگر در آخرهاى ماه رمضان مسافرت كند و بعد از رمضان برگردد ونداند كه بيست و پنجم رمضان مسافرت كرده، يا بيست و ششم، مى‏تواند مقدار كمتر يعنى پنج روز را قضا كند.
 
مسأله 1754- اگر از چند ماه رمضان روزه قضا داشته باشد، قضاى هر كدام را كه اول بگيرد مانعى ندارد. ولى اگر وقت قضاى رمضان آخر تنگ باشد، مثلاً پنج روز از رمضان آخر قضا داشته باشد و پنج روز هم به رمضان مانده باشد بنا بر احتياط واجب، اول قضاى رمضان آخر را بگيرد.
 
مسأله 1755- اگر قضاى روزه چند رمضان بر او واجب باشد و در نيت معين نكند روزه‏اى را كه مى‏گيرد قضاى كدام رمضان است، قضاى سال اول حساب مى‏شود.
 
مسأله 1756- كسى كه قضاى روزه رمضان را گرفته، اگر وقت قضاى روزه او تنگ نباشد مى‏تواند پيش از ظهر روزه خود را باطل نمايد.
 
مسأله 1757- اگر قضاى روزه معينى را گرفته باشد، احتياط واجب آن است كه بعد از ظهر روزه را باطل نكند.
 
مسأله 1758- اگر به واسطه مرض، يا حيض، يا نفاس، روزه رمضان را نگيرد و پيش از تمام شدن رمضان بميرد، لازم نيست روزه‏هايى را كه نگرفته براى او قضا كنند.
 
مسأله 1759- اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد و مرض او تا رمضان سال بعد طول بكشد قضاى روزه‏هايى را كه نگرفته بر او واجب نيست، و بايد براى هر روز يك مد كه تقريبا ده سير است طعام يعنى گندم يا جو و مانند اين‏ها به فقير بدهد، ولى اگر به واسطه عذرى ديگرى مثلاً براى مسافرت روزه نگرفته باشد و عذر او تا رمضان بعد باقى بماند، روزه‏هايى را كه نگرفته بايد قضا كند و احتياط آن است كه براى هر روز يك مُد طعام هم به فقير بدهد.
 
مسأله 1760- اگر به واسطه مرضى روزه رمضان را نگيرد و بعد از رمضان مرض او بر طرف شود ولى عذر ديگرى پيدا كند كه نتواند تا رمضان بعد قضاى روزه را بگيرد بايد روزه‏هايى را كه نگرفته قضا نمايد و نيز اگر در ماه رمضان، غير مرض عذر ديگرى داشته باشد و بعد از رمضان آن عذر بر طرف شود و تا رمضان سال بعد به واسطه مرض نتواند روزه بگيرد روزه‏هايى را كه نگرفته بايد قضا كند.
 
مسأله 1761- اگر در ماه رمضان به واسطه عذرى روزه نگيرد و بعد از رمضان عذر او بر طرف شود و تا رمضان آينده عمدا قضاى روزه را نگيرد بايد روزه را قضا كند و براى هر روز يك مُد گندم يا جو و مانند اين‏ها هم به فقير بدهد.
 
مسأله 1762- اگر در قضاى روزه كوتاهى كند تا وقت تنگ شود ودر تنگى وقت عذرى پيدا كند، بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مد گندم يا جو و مانند اين‏ها به فقير بدهد بلكه اگر موقعى كه عذر دارد تصميم داشته باشد كه بعد از بر طرف شدن عذر روزه‏هاى خود را قضا كند و پيش از آن كه قضا نمايد در تنگى وقت عذر پيدا كند بايد قضاى آن را بگيرد، و احتياط واجب آن است كه براى هر روز هم يك مُد غذا به فقير بدهد.
 
مسأله 1763- اگر مرض انسان چند سال طول بكشد، بعد از آن كه خوب شد اگر تا رمضان آينده به مقدار قضا وقت داشته باشد بايد قضاى رمضان آخر را بگيرد وبراى هر روز از سال‏هاى پيش يك مُد كه تقريبا ده سير است، طعام يعنى گندم يا جو و مانند اين‏ها به فقير بدهد.
 
مسأله 1764- كسى كه بايد براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد مى‏تواند كفاره چند روز را به يك فقير بدهد.
 
مسأله 1765- اگر قضاى روزه رمضان را چند سال تأخير بيندازد بايد قضا را بگيرد و براى هر روز يك مُد طعام به فقير بدهد.
 
مسأله 1766- اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد، بايد قضاى آن را به جا آورد و براى هر روز دو ماه روزه بگيرد يا به شصت فقير طعام بدهد، يا يك بنده آزاد كند، و چنانچه تا رمضان آينده قضاى آن روزه را به جا نياورد براى هر روز نيز دادن يك مُد طعام لازم است.
 
مسأله 1767- اگر روزه رمضان را عمدا نگيرد و در روز كارى كه روزه را باطل مى‏كند مكرر انجام دهد، مثلاً چند مرتبه جماع كند يك كفاره كافى است.
 
مسأله 1768- بعد از مرگ پدر پسر بزرگتر بايد قضاى نماز و روزه او را به تفصيلى كه در بحث نماز قضا گفته شد به جا آورد و احتياط آن است كه قضاى روزه مادر را به جا آورد.
 
مسأله 1769- اگر پدر غير از روزه رمضان، روزه واجب ديگرى را مانند روزه نذر نگرفته باشد بايد پسر بزرگتر قضا نمايد، و هم چنين براى مادر بنا بر احتياط.